ان شاء الله خداوند از نظر لطف به خاطر ابا عبدالله به ماعنایت کند تا اهل دنیا نباشیم

ان شاء الله خداوند از نظر لطف به خاطر ابا عبدالله به ماعنایت کند تا اهل دنیا نباشیم

بیانات حاج منصور ارضی حسینیه صنف لباسفروشان 22 شهرویر97 روز سوم دهه اول محرم

بسم الله الرحمن الرحیم
امیرالمومنین علی علیه السلام  فرمودند؛ پیامبر صلی الله علیه و آله در شب معراج از پروردگار متعال پرسید: ای پروردگار من، اهل دنیا چه کسی است و اهل آخرت کیست؟ 
خداوند فرمود:
"أهْلُ الدُّنْیا مَنْ کَثُرَ أکْلُهُ وَضِحْکُهُ وَنَوْمُهُ وَغَضَبُهُ، قَلِیلُ الرِّضا، لایَعْتَذِرُ إلى مَنْ أساءَ إلَیْهِ وَلا یَقْبَلُ عُذْرَ مَنِ اعْتَذَرَ إلَیْهِ کَسْلانُ عِنْدَالطّاعَةِ وَ شُجاعٌ عِنْدَالْمَعْصِیَةِ أَمَلُهُ بَعِیدٌ وَأجَلُهُ قَرِیبٌ لا یُحاسِبُ نَفْسَهُ.قَلِیلُ الْمَنْفَعَةِ، کَثِیرُ الْکَلامِ، قَلِیلُ الْخَوْفِ، کَثِیرُ الْفَرَحِ عِنْدَ الطَّعامِ، وَ إنَّ أهْلَ الدُّنْیا لایَشْکُرُونَ عِنْدَ الرَّخاءِ وَ لایَصْبِرُونَ عِنْدَالْبَلاءِ کَثِیرُ النّاسِ عِنْدَهُمْ قَلِیلٌ یَحْمِدُونَ أنْفُسَهُمْ بِما لایَفْعَلُونَ وَ یَدَّعُونَ بِما لَیْسَ لَهُمْ وَ یَتَکَلَّمُونَ بِما یَتَمَنُّونَ وَ یَذْکُرُونَ مَساوِئَ النّاسِ وَیُخْفُونَ حَسَناتِهِمْ"
«اهل دنیا کسى است که خوردن و خندیدن و خواب و خشمش زیاد و رضایت او کم می‌باشد.اگر به کسى بدى کرد از او پوزش نمی‌طلبد و عذر کسى را که از او عذر خواهى می‌کند نمی‌پذیرد.هنگام عبادت، کسل و هنگام معصیت، شجاع است.آرزویش دور و دراز و مرگش نزدیک است.به حساب خود نمی‌پردازد.نفعش به دیگران کم می‌رسد.حرف زیاد می‌زند.ترس کم دارد.هنگام رسیدن به غذا، بسیار شادمان می‌شود. اهل دنیا هنگام نعمت، شکر و هنگام بلا، صبر نمی‌کنند. به کارهایى که انجام نداده اند خودستایى می‌کنند و چیزى را ادّعا می‌کنند که واجد آن نیستند و از روى آرزو و هوس سخن می‌گویند. عیوب دیگران را بازگو ولى خوبیهاى آنها را مخفى می‌کنند»
 خداوندفرموده اهل دنیا کسی است که خوراک و خنده و خواب و خشمش زیاد است، از این معلوم می‌شود اهل دنیا نه با خوراک آرامش پیدا میکند و نه با خواب و نه خنده و خشم! بعد حضرت فرمود خشنودی اهل دنیا اندک است، ببینیم این عیب درد من و شما هست؟! اهل دنیا نه از کسی که به او بدی کرده عذر می‌خواهد و نه عذر کسی که از او عذرخواهی میکند می‌پذیرد. در طاعت تنبل و در معصیت گستاخ! آرزوهای دراز دارد و این‌ها نیازی به شرح ندارد چون ما به بعضی از این صفات گرفتار شدیم! اجل نزدیک ولی آرزوها دور و دراز، از نفس خویش حساب نمی‌کشد و کم خیر است و زیاد حرف می‌زند! منبر‌ها و مجالس خیلی تمرین خوبی برای از بین بردن این صفات است چراکه مستمع می‌نشیند، حرف نمی‌زند و فقط منبر و روضه را گوش میدهد این کار سختی است که در میان جمع سکوت داشته باشیم، مقاومت و پایداری انسان را زیاد میکند، به قول مرحوم شیخ رضا سراج بیان می‌داشت "حرف زن زیاد است ولی حرف گوش کن کم است" اهل دنیا از خداکمتر می‌ترسد، هنگام غذا خوردن بسیار شاد است. 
هنگام آسایش سپاسگزار نیستند، هرچقدر می‌خوابد و یا آرامش دارد اصلاً به خداوند فکر نمی‌کند، یعنی اگر از خواب برخواستی استغفار کن و به اهل بیت سلام بده و یا حمد خدارا فراموش نکن این خیلی مهم است!
همانهایی که هنگام آسایش سپاسگزار نیستند در بلا نیز شکیبایی ندارند، زیاد مردم به نظر آنها اندک است و خود رابه کار ناکرده می‌ستایند، مخصوصاً اگر از کسی نزد وی تعریف کنند خود شروع به تعریف از خودش میکند، ادعای چیزهایی را میکنند که ندارند و از چیزهایی سخن می‌گوید که آرزو دارد و بدیهای مردم را میگوید و خوبی‌های آنها را می‌پوشاند. 
پیامبرصلی الله علیه و آله فرمودهمه این عیبها برای مردم دنیا است؟! خداوندفرمود:
"یا أحْمَدُ! إنَّ عَیْبَ أهْلِ الدُّنْیا کَثِیرٌ، فِیهِمُ الْجَهْلُ وَالْحُمْقُ، لا یَتَواضَعُونَ لِمَنْ یَتعَلَّمُونَ مِنْهُ وَهُمْ عِنْدَ أنْفُسِهِمْ عُقَلاءٌ وَعِنْدَ الْعارِفِینَ حُمَقاءٌ"
«اى احمد! اهل دنیا عیب فراوان دارند.جاهلند، احمقند، در مقابل استاد خود تواضع نمی‌کنند، خود را عاقل مى‌پندارند در حالى که نزد اهل معرفت احمق هستند»
اهل دنیا انسانهای فهمیده را کم خرد می‌پندارند. ما ویژگیهای دیگر اهل دنیا را می‌گوییم قصد ما از بیان این مطالب نشان دادن دلیل عقلی و روایی خود برای برپایی عزاداری و جمع شدن به دور امام حسین علیه السلام است لذادر زیارتهای مطلقه و یا مخصوصه این زیارت عالیه المضامین را بخوانید " اَللّهُمَّ ارْزُقْنى‏ عَقْلاً کامِلاً وَلُبّاً راجِحاً ،وَاَدَباً بارِعاً"
« خدایا روزیم کن عقلی کامل و خردی که بچربد (بر هوای نفس) وکرداری بسیار و ادبی نیکو»
ان شاء الله خداوند از نظر لطف به خاطر ابا عبدالله به ماعنایت کند تا اهل دنیا نباشیم. اگر توجه کنید در دعای ابو حمزه تاکید میکنیم بر این موضوع "أَخْرِجْ حُبَّ الدُّنْیَا مِنْ قَلْبِی" واقعاً محبت دنیا اگر در دل کسی باشد خیلی اذیت می‌شویم.یک وقت می‌بینیم امام حسین را به خاطر حّب دنیا دوستداریم، البته امام حسین به او عنایت دارد ولی تاجایی که به امام حسین پشت نکند! مثل همان شخصی که به امام حسین گفت من به کربلا همراه تو نمی‌آیم ولی شمشیر و اسب و ثروت در اختیار شما قرار میدهم تا به جبهه شما کمک شود ولی امام قبول نکرد! بعضی به هیئت می‌آیند، پول هم می‌دهند ولی معرفت و عقل او تکانی نمی‌خورد،البته کاری هم نمی‌ توان کرد. 
«اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی عِنْدَکَ وَجِیهاً بِالْحُسَینِ عَلَیهِ‌السَّلام فِی الدُّنْیا وَ الآخِرَة»
"خدایا مرا در دنیا و آخرت به‌ واسطه حسین علیه‌السلام عزیز و مقبول قرار بده"