شب دهم ماه صفر 1395

شب دهم ماه صفر 1395         
مراسم شب پنجم (دهه اول ماه صفر) مصادف با شب دهم ماه صفر در حسینیه مرحوم چمنی با حضور عزاداران سیدالشهداء حضرت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) برگزار گردید
گزارش جلسه

مراسم شب پنجم (دهه اول) مصادف با شب دهم ماه صفر حسینیه مرحوم چمنی(ره) با نماز جماعت مغرب و عشاء و تلاوت آیاتی از قرآن کریم آغاز گردید سپس حجت الاسلام و المسلمین سید رضا جعفری سخنرانی پرداختند و در ادامه حاج منصور ارضی به مرثیه سرایی و روضه خوانی پرداختند سپس با مداحی و نوحه خوانی حاج امیر عباسی ، حاج سیدعلی قریشی این جلسه به پایان رسید.


 اجمالی از سخنرانی حجت الاسلام والمسلمین سید رضا جعفری در شب پنجم(دهه اول ) مصادف با شب دهم ماه صفر1395 در حسینیه مرحوم چمنی(ره)


حجت السلام والمسلیمن سید رضا جعفری مثل همیشه با این آیه سخنان خود را آغاز نمود
"فَسَتَذْکُرُونَ مَا أَقُولُ لَکُمْ وَأُفَوِّضُ أَمْرِی إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِیرٌ بِالْعِبَادِ"
 پس به زودى آنچه را به شما مى‏ گویم به یاد خواهید آورد و کارم را به خدا مى‏ سپارم خداست که به [حال] بندگان [خود] بیناست 
اما موضوع سخنرانی "آیات آفاقی و انفسی" با این آیات آغاز شد:
سَنُرِیهِمْ آیَاتِنَا فِی الْآفَاقِ وَفِی أَنْفُسِهِمْ حَتَّى یَتَبَیَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ یَکْفِ بِرَبِّکَ أَنَّهُ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ شَهِیدٌ أَلَا إِنَّهُمْ فِی مِرْیَةٍ مِنْ لِقَاءِ رَبِّهِمْ أَلَا إِنَّهُ بِکُلِّ شَیْءٍ مُحِیطٌ (فصلت 53و54) 
به زودى نشانه‏ هاى خود را در افقها[ى گوناگون] و در دلهایشان بدیشان خواهیم نمود تا برایشان روشن گردد که او خود حق است آیا کافى نیست که پروردگارت خود شاهد هر چیزى است، آرى آنان در لقاى پروردگارشان تردید دارند آگاه باش که مسلما او به هر چیزى احاطه دارد.
در جلسات قبل به این نتیجه رسیدیم که ادراک آیه موقوف به ارائه خداوند است و فعلی که منصوب به خداوند می‌شود از دست رس دیگران خارج است. پس تنها راه درک این آیه و نظایر آن کسب معرفت به خداوند است یعنی انسان در هر مقام و جایگاهی و با هر حالتی بتواند اتفاقات خوشایند و نا خوشایند پیش رو را به تبین آیات آفاقی و انفسی مرتبط بداندو در این نگاه دوام و حیات داشته باشد نشانه‌های برای او آشکار می‌شود. اولین نشانه عمومی آن تفهیم این موضوع است که خود به تنهایی قادربه درک این معرفت و ادراک نبودیم . حتی در بیان این ادراکات و معارف بزرگان می‌گویند این چنین درک شد ، این چنین فهم شد(یعنی از فعل مجهول استفاده میکنند) البته این گونه تمرکز برروی کلام از اداب بیان معارف و حکم نیز هست. یعنی از اقتضاء این امور است.
قران کریم یک کلام نبوی است و در آن شکی نیست!
 و آنچه که در قرآن کریم آمده احوالات نبوی است و در این هم شکی نیست! 
توجه کنید آیات بریک سیاق نازل نشده است بلکه به اقتضاء موضوعات و اتفاقات این آیات سیاق کلام متفاوت است ، پس نبی اکرم به سیاق محل و موضع کلام را آورده است و نه خواسته فقط چیزی را بیان کند چون ملاحظات بسیاری پیرامون بیان و تلفظ کلمات داشته است. برای مثال وقتی می‌خواهد درمقام حضرت فاطمه سلام الله علیها مطلبی را عنوان دارد در سوره قدرمی فرمایند" إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ" (ما در شب قدر نازل کردیم) اینجا با ضمیر غائب به ایشان اشاره می‌شود نه به صورت مخاطب چون شأن حضرت فاطمه در قوس نزول جلوه ای برای پیامبر دارد که برای دیگران ندارد. 
از دیگر آثار این نزول دفعی این امر نفی حیثیت ادراک است پس می‌فرمایند" وَمَا أَدْرَاکَ مَا لَیْلَةُ الْقَدْرِ" (و از شب قدر چه آگاهت کرد) توجه کنیدحیثیت ادراک برای وجود است و این وجود است که قابل درک است پی هر موجودی شعور و درکی دارد، این فکر اشتباهی است که برای سنگ ، زمین و حتی زمان شأن و شعور قائل نشد. چطور می‌شود قدرت خداوند به هستی بخشی به انسان از هیچ تعلق می‌گیرد ولی به هستی بخشی به سنگ ، زمین، زمان تعلق نگیرد؟! 
اعجاز قرآن در عربی بودن ان نیست بلکه به خاطر تطابق کامل الفاظ و حقایق عنوان شده می‌باشد هرعالمی بنا به علم خود می‌گوید قرآن اعجاز دارد و موجز است منتهی این کوتاهی کلام باعث کم شدن بار معنایی و حقیقت عنوان شده در آن نیست، حتی در قرآن آیات مشابه و تکراری وجود دارد ولی هیچ کدام ملال آور نیستند چون در جای خود تکرار شده اند.
جمع صورت با این چُنین معنای ژرف        بر نیاید جز به سلطان شگرف
" آیَاتِنَا فِی الْآفَاقِ وَفِی أَنْفُسِهِمْ حَتَّى یَتَبَیَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ" در این قسمت از آیه سیاق آیه رعایت نمی‌شودچون ضمیر " أَنَّهُ" به" آیَاتِنَا" بر میگردد باید جمه باشد ولی می‌بینیم مفرد و غائب است این شرح حال احوال وشاهد صدقی در این آیه برای انسان است، به عبارت دیگر وقتی انسان توفیق ترک گناه می‌یابد و در آن موفق می‌شود این توفیق را از خود می‌داند یا نه؟! و مبداءترک گناه را از همت خود می‌داند ویا مبداء این توفیق را خدا می‌داند. این معنی احوال و شاهد صدق است. به عبارت بهتر اگر اعمال و رفتار انسان به جایی برسد که توفیق پیدا نمودن برای انجام خیرات را از خود نداند و باعث شود در مقابل انجام کار خیر برای خود شأنی دربرابر خدا نداند اینعمل مقبول و چاره ساز است وامید می‌رود که این اعمال رابه خدا بتوان نسبت داد. اما صدق افعال نسبت به مبداء و میل به آن می‌شود نتیجه فعل حال هرچقدر این میل بیشتر شود صدق آن بیشتر به نظر می‌رسد.
در نقل آمده است نمازها را باید جمع خواند چون معلوم نیست وقتی نماز ظهر و یامغرب را خواندی به نماز عصر و یا عشاء برسی چون مرگ میر در آخر زمان زیاد می‌شود در آخر زمان کار بسیار سخت است برای مومنین چون ایمان مانند گوی ارزشمند است که آتشین است یا آنقدر ارزشمند است که ممکن است از شما بربایند ویا آنقدر سوزان است که ممکن است آن را بیندازید. ما از یاد می‌بریم که در آخر زمان هستیم فکر می‌کنیم هرجایی می‌توانیم برویم وباز هم برگردیم به هیئت ولی واقعیت این است که ما جاهایی میرویم که دیگر نمی‌توانیم باز گردیم به هیئت و یا به سراغ فرایض الهی .... باید خیلی ترسید، به زبان بهتر نگهداشتن دین بدون تدبیر امکان پذیر نیست!


صوت ها
شب پنجم - حسینیه مرحوم چمنی - سخنرانی حجت الاسلام والمسلمین سیدرضا جعفری دانلود فایل
شب پنجم- حسینیه مرحوم چمنی - حاج منصور ارضی دانلود فایل
شب پنجم- حسینیه مرحوم چمنی - حاج امیر عباسی دانلود فایل
شب پنجم- حسینیه مرحوم چمنی - حاج سیدعلی قریشی دانلود فایل

تصاویر

نظرات

ارسال نظر

پست الکترونیک شما در بخش نظرات عمومی منتشر نخواهد شد.