شد ز نام دگران گرچه مُکَدَر گوشم/ محمد سهرابی

شد ز نام دگران گرچه مُکَدَر گوشم/ محمد سهرابی                    
شد ز نام دگران گرچه مُکَدَر گوشم/ خورد از نام علی قند مُکَرر گوشم/ هرکسی نام تورا بُرد شنیدم به دو گوش/ میبرد فیض زبان را دو برابر گوشم/ گوش اِستاده ام از کودکی ام نام تورا/ زان اقامه که ز لب ریخت پدر در گوشم/ گوش چپ نیست کم از راست که در میلادم . . .

شد ز نام دگران گرچه مُکَدَر گوشم
خورد از نام علی قند مُکَرر گوشم
هرکسی نام تورا بُرد شنیدم به دو گوش
میبرد فیض زبان را دو برابر گوشم
گوش اِستاده ام از کودکی ام نام تورا
زان اقامه که ز لب ریخت پدر در گوشم
گوش چپ نیست کم از راست که در میلادم
دو سِری خورده مِی از نام علی هر گوشم
من ز هر لب طلب نام علی داشته ام
نیست امروز بدهکار کسی گر گوشم
نامِ آن تیغِ پُر از آب به گوشم خورده است
گوش مالی نشد این وضع که شد پَر گوشم
بیتی از "قصری"ِ شیرین سخن آمد در یاد
که از آن بیت به شوق تو سراسر گوشم
( "قصری"از شوق غلامی شده یک پارچه گوش
قنبری کو که دو صد حلقه کُنَد در گوشم)

محمد سهرابی

نظرات

ارسال نظر

پست الکترونیک شما در بخش نظرات عمومی منتشر نخواهد شد.